1885 – 1972

ΧΧΧ

ΤΗ θυμωμένη αντιγνωμιά της άκουσα μια μέρα

Να τραγουδά η ΄Αρτεμις , η ΄Αρτεμις θεά μου

Και να μιλά πικρόλογα , να λέει της Ευσπλαχνίας :

Σπλάχνα σφάζει τις νύμφες μου

Σπλάχνα μαραίνει δάση ,

Και στο κακό χαρίζεται ,

Λερώνει τον Απρίλη .

Και στη σπλαχνιά είν ‘ η πηγή κι η ρίζα κι η αιτία .

Κι αν τώρα δε μ’ ακολουθούν τα ζωντανά στη πλάση

Είν ‘ η σπλαχνιά και τα κρατά ,

Που φονικό δε θέλει .

Καιροί όπου όλα γίνανε και μένουν κακή φυρά

Και καθαρή μοίρα κανείς δε ζητά , δε γυρεύει ,

Φύρα μόνο σπλαχνίζονται

Που τα στρεβλά θεριεύει

Κι οι σαιτιές μου δε χτυπούν να ρίξουν , δε θερίζουν .

Και τίποτα δεν πέφτει χτυπημένο πια ,

Μόνο σαπίζουν όλα .

Στην Πάφο , τότε

άκουσα επίσης :

…γιατί δεν πάει να παίξει με τα νιάτα του ΄Αρη

Παρά πονάει σπλαχνικά έναν τρελό σακάτη ,

Φροντίζει τη φωτιά του και

Τη χόβολη ζεσταίνει .

Ο χρόνος είναι το κακό . Κακό .

Μια μέρα κι άλλη μέρα

Πήγαινε ζαλισμένος ο νεαρός Πέντρο

μια μέρα κι άλλη μέρα

Με δολοφονημένη την Ινές .

Και ήρθανε οι αρχόντοι στη Λισμπόα

μια μέρα κι άλλη μέρα

Τιμής ένεκεν . Καθισμένοι εκεί

νεκρά βλέμματα .

Κάτω απ’ το στέμμα τα νεκρά μαλλιά ,

Ο βασιλιάς νεαρός ακόμα εκεί στο πλάι της .

Ηρθε η κερα-΄ΥΛΗ

Φωτοστεφανωμένη το ιερό

Και των λαμπάδων την τιμή .

<< Τιμή ; Την τιμή σας την έχω γραμμένη !

Πάρε δυο εκατομμύρια και βουλώστε το !>>

΄Ηρθε ο μεσίρε Αλφόνσο

Κι έφυγε με καράβι για Φερράρα

Και πέρασε δίχως να βγάλει άχνα .

΄Οπου το λαξέψαμε στο μέταλλο

Δουλεύοντας ναό φαναίου Καίσαρα :

Στον πρίγκιπα Τσέζαρε Βοργία

δούκα Βαλεντινίου και Αιμιλίας

…κι έφερα εδώ χαράκτες γραμμάτων

και τυπογράφους όχι αγοραίους , ούτε της σειράς

( in Fano Caesaris )

άξιους συνθέτες , φημισμένους

και ειδικό στοιχειοχύτη ελληνικών κι εβραικών ,

ονόματι μεσίρε Φρανσέσκο ντα Μπολόνια ,

όχι μονάχα για συνήθεις χαρακτήρες παρά επινόησε

νέο τύπο στοιχείων , τα λεγόμενα κυρτα ή καγκελαρίας

και δεν ήταν ο ΄Αλντους μήτε άλλος κανείς παρά

αυτός ο Φρανσέσκο που τα χάραξε όλα του ΄Αλντους , στοιχεία

εγνωσμένης χάρης και γοητείας

Hieronymous Soncinus 7η Ιουλίου 1503 .

όσο για την πηγή μας

είναι κείμενο του μεσίρε Λωρέντιους

κι ένας κώδιξ , άλλοτε των αφεντάδων Μαλατέστα …

Και τον Αύγουστο της χρονιάς εκείνης πέθανε ο πάπας

Αλέξανδρος  Βοργίας ,

II Papa mori .

Explicit canto

XXX

Μετάφραση : Γιώργος Βάρσος

Η φώτο από : famous poets and poems

΄Ισως νομίζετε πως το δωμάτιο του αυτόχειρα να ήταν άδειο

κι όμως υπήρχαν εκεί τρία καθίσματα με σκληρό ερεισίνωτο .

Μια λυχνεία , πάνω στο γραφείο , ο χαρτοφύλακας , οι εφημερίδες ,

Ο γαλήνιος Βούδας και ο θλιμμένος Ιησούς .

Επτά ελέφαντες φυλαχτό , και μες στο συρτάρι η ατζέντα .

΄Ισως νομίζετε πως τώρα πια να έλειπαν οι διευθύνσεις μας ;

Νομίζετε να έλειπαν βιβλία , πίνακες , δίσκοι ;

Κι εκεί ήταν μια μικρή παρηγορητική σάλπιγγα μέσα σε μαύρα χέρια .

Το σαξίφραγκον με το αγαπητό λουλουδάκι .

Η χαρά ακτινοβολεί απ’ αυτά .

Πάνω στο Οδύσσειο ράφι μες στον επανορθωτή ύπνο

ύστερα απ’ τους κόπους του πέμπτου άσματος .

Οι ηθικολόγοι

τα γραμμένα με επιχρυσωμένες συλλαβές επίθετα

πάνω σε ωραίες ράχες επιδιορθωμένες .

Οι πολιτικοί ακολουθούσαν από κοντά στητοί .

Και όμως φαίνεται να είχε το δωμάτιο κάποια έξοδο,

τουλάχιστον από την πόρτα

και κάποια προοπτική , τουλάχιστον απ’ το παράθυρο .

Τα γυαλιά για να κοιτάζει μακριά , παρέμεναν στο πρεβάζι .

Μια μύγα βούιζε , δηλαδή είτανε ζωντανή .

Νομίζετε τουλάχιστον να διαβωτίζει κάτι η επιστολή ;

Και αν σας πω ότι δεν υπήρχε επιστολή ;

κι εμείς οι φίλοι , αναβρεθήκαμε όλοι εκεί

μέσα στο άδειο φάκελο απέναντι στο ποτήρι .

Μετάφραση : ΑΛΚΗ ΤΣΕΛΕΝΤΗ

Από την ποιητική συλλογή

<<Wielka Liczba>> Varsavia , 1976

πηγή : Δώδεκα Πολωνίδες Ποιήτριες

Εκδόσεις ” Δωδώνη ”

Η φώτο από : A LONGHOUSE BIRDHOUSE

τραβάμε για το  Βόλο ,

το αλογό μας ψόφησε ,

τ’ αφήσαμε στο δρόμο .

΄Ηταν μαζί ο Σταύρακας και ο Στρατής ο Λιόγκας ,

είχαμε το θεό βοηθό

και στο φλασκί μας το νερό .

Θυμάμαι τότε τον παπά ,  κατούραγε στη στράτα

κι ήτανε όλα γύρω μας όμορφα και καπάτσα .

Ωρέ παπά , του είπαμε , δεν ντρέπεσαι με ράσα ?

Το αλογό σας χλόμιασε , δεν το ‘σωσαν μωρέ τα ράσα .

Θέμε όλοι ,θέμε όλοι του παπά μας το περβόλι ,

κατουράμε τη βδομάδα δυο φορές την πρασινάδα ,

να μαράνει το περβόλι  και να μπούμε μέσα όλοι ,

να κρεμάσουμε λαμπάδα στου παπά μας τη φοράδα .

Μαστορεύανε και γελούσανε ,τραγουδάγανε , κοροιδεύανε

τότες που τους χορεύανε στο ταψί ,

τώρα σώπασαν ,  δε γελάνε πια , δεν τους νοιάζει πια , τα ‘ χουν όλα

αυτά ,

τάξη ,ησυχία και λεφτά .

Η μεγάλη στρατιά δε φοβάται

μέρες να οδηπορεί και μέρες .

Ποτάμια και βουνά είναι

ανύπαρκτα γι’ αυτήν .

Διάστροφα κύματα πελάγους οι Πέντε Αλυσίδες ,

το Βουμόνγκ ψηλό , πελώριο τόσο ,

με δύσβατους αυχένες .

Τα νερά του Χρυσού ΄Αμμου

χτυπούν πάνω σε βράχια που αγγίζουν

τον ουρανό . – Τι ζέστη !

Οι σιδερένιες αλυσίδες

της γέφυρας Νταντού , πάνω από το ποτάμι

τεντωμένες . – Τι κρύο !

Μα προτιμώ το χιόνι

που απλώνεται απέραντο , επάνω

στο Μινκιάν – κι όλη η στρατιά το περνά

χαμογελώντας .

( Μετάφραση : AΡΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ )