Διογένης Γαλήνης : Οι ποιητές των ποιητών δεν ήταν ποιητές

” Γενιά μου ανάπηρη κοίτα σε μένα

την κατάντια σου σα σε καθρέφτη και

χειρονόμα όπως εγώ με δίχως χέρια

δίχως ασπίδα δίχως αύριο ”

ΛΕΦΤΕΡΗΣ  ΠΟΥΛΙΟΣ

΄Οταν η νύχτα

γεννάει

νύχτα

και

το

μηδέν

παράγει

μηδενικά

σε

ρείθρο

της

Σόλωνος

αποστεωμένη

ποίηση

τραγουδάει

και

Ο

Χαρούλης

Βραβεύει

Κωστάκη

Ο Κωστάκης

Βραβεύει

Κικίτσα

Η Κικίτσα

Βραβεύει

Αντώνη

Ο Αντώνης

Βραβεύει

Θανάση

Ο Θανάσης

Βραβεύει

Γιάννη

Λευτέρη

Γιώργο

κου λου που

κου λου που

και 

η 

ποίηση

αγάπη 

μου

με τόσο

γλείψιμο

γλίστρησε

έξω

από

τη 

ρίμα 

15-8-2011

Kάτω απ’ την υπογραφή του Monet

Γιώργος Βλάχος

http://www.poemhunter.com/poem/

Ι

Ε ί μ α ι  τ ρ α γ ο υ δ ο τ ρ ο χ ι ά .
Τα κλαδιά σου Ελλάδα
με πλέξανε με νότες
και χειρονομίες εκατομμυρίων
μαέστρων .

Ι ν δ ο ί  θ ε ο ί  μ ε  ο δ η γ ο ύ ν ε
να τραγουδήσω μόνος ,
απόμακρος από σύμμαχους μαστροπούς ,
την κατάρα των αιώνων .

Η μια νύκτα μετά την άλλη
γίνεται επαίτειος αίματος .
Οι φλέβες μου ρουφάνε
τον παράνομο τύπο με τ’ ασκί
του μιλιταρισμού
στο μέτωπο κάθε δρόμου .

Οι πλοίαρχοι εμπρηστές ψυχών
γεύονται έναν ύπνο γλοιώδη .
Ο προεδρός σου , πατρίδα ,
φθισικός από μάνα .

Το πληρωμά σου
μουγγή στρατιά λακέδων .
Τα δακτυλά μου ανιχνεύουν το μέλλον .
Κι εγώ αέναος πλοηγός της λευτεριάς .

 

 

ΙΙ

Τα πάντα με δονούν .
Η εποχή των παραισθήσεων
εγκυμονεί στο υπεροπτικό σου βλέμμα ,
κοινωνία γλοιώδη .

Το φθισικό σου χνώτο
συνέχεια της αναπηρίας των κάτω άκρων
σέρνει το χορό των σαλτιμπάγκων .

Η εκμετάλευση τραγουδά και ξύνεται περήφανα
σ’ έδρανα βουλευτικά
με την τραγιάσκα
της θεωρίας των ίσων αμνών…

Το σκυλί γαυγίζει και τρώει .
Τ’ αγαπημένο μου σκυλί
είναι πολιτικός οραματιστής
με ιδιάζον κοστούμι .

Και τα σαγόνια του
να δουλεύουν με το ρυθμό
και την ανοχή βουρλισμένων εποχών .
Κι εγώ ένας αυτόχειρ
στο λεκανοπέδιο των χαφιέδων .

Βομβάη Απρίλης 1978
Από την ποιητική συλλογή του ποιητή :

Διογένης Γαλήνης : Το χασμουρητό του ποιητικού Συνδικάτου

΄Οταν η ανάπηρη πολιτεία γελάει ,

ο απολίτιστος πολιτισμός του 21ου

αυτοχειριάζει τις τύψεις του ,

η εκδοτική νύχτα απορρίπτει

τα βιβλία σου ,

τα ” έγκριτα ” λόγου

και τέχνης περιοδικά

απαξιούν

να δημοσιεύσουν

ποιήματά σου,

οι ορθόδοξοι καθ’ όλα κριτικοί

προσεύχοντε στο μηδέν ,

πίνουν καφέ στην πλατεία Κ ,

αερίζουν τα λόγια τους ,

ταίζουν με το αίμα τους

κουνουπόμυγες και

φωτογραφίζονται στην Αρούμπα ,

στη Γρενάδα , στο Μάλι .

Σωτήρες ποιητές τρέμουν μη χάσουν

το τρένο ,

το κέρμα της δόξας ,

του διαδικτύου την αναγνώριση ,

παραποιούν στίχους ,

σκοτώνουν ανυπόταχτους ήλιους ,

μέσα απ’ τα κελιά τους

γράφουν

για τ’ απέραντο γαλάζιο ,

για έρωτες , κοχύλια ,

επαναστάσεις , πεεταλούδες , θεωρείες

θεωρείματα , τάσεις , υπερτάσεις ,

παραστάσεις ,

για το μυρμήγκι που τρέχει μέσα στο w.c τους ,

για μια γυναίκα

που είχαν και τους έφυγε ,

για ένα επαίτη

που είδαν μέσα απ’ τη κλειδαρότρυπα ,

για ένα ποντίκι που τρύπωσε

μέσα στην άγια τράπεζα ,

την άγια νύκτα ,

τον άγιο εκδότη και

το άγιο σύστημα

αλλά ποτέ ,

ποτέ ,

ποτέ

για το χασμουρητό τους .

Διογένης Γαλήνης

21.02.08

ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ : Σπουδή των ΚΑΝΤΟ I-XXX

1885 – 1972

ΧΧΧ

ΤΗ θυμωμένη αντιγνωμιά της άκουσα μια μέρα

Να τραγουδά η ΄Αρτεμις , η ΄Αρτεμις θεά μου

Και να μιλά πικρόλογα , να λέει της Ευσπλαχνίας :

Σπλάχνα σφάζει τις νύμφες μου

Σπλάχνα μαραίνει δάση ,

Και στο κακό χαρίζεται ,

Λερώνει τον Απρίλη .

Και στη σπλαχνιά είν ‘ η πηγή κι η ρίζα κι η αιτία .

Κι αν τώρα δε μ’ ακολουθούν τα ζωντανά στη πλάση

Είν ‘ η σπλαχνιά και τα κρατά ,

Που φονικό δε θέλει .

Καιροί όπου όλα γίνανε και μένουν κακή φυρά

Και καθαρή μοίρα κανείς δε ζητά , δε γυρεύει ,

Φύρα μόνο σπλαχνίζονται

Που τα στρεβλά θεριεύει

Κι οι σαιτιές μου δε χτυπούν να ρίξουν , δε θερίζουν .

Και τίποτα δεν πέφτει χτυπημένο πια ,

Μόνο σαπίζουν όλα .

Στην Πάφο , τότε

άκουσα επίσης :

…γιατί δεν πάει να παίξει με τα νιάτα του ΄Αρη

Παρά πονάει σπλαχνικά έναν τρελό σακάτη ,

Φροντίζει τη φωτιά του και

Τη χόβολη ζεσταίνει .

Ο χρόνος είναι το κακό . Κακό .

Μια μέρα κι άλλη μέρα

Πήγαινε ζαλισμένος ο νεαρός Πέντρο

μια μέρα κι άλλη μέρα

Με δολοφονημένη την Ινές .

Και ήρθανε οι αρχόντοι στη Λισμπόα

μια μέρα κι άλλη μέρα

Τιμής ένεκεν . Καθισμένοι εκεί

νεκρά βλέμματα .

Κάτω απ’ το στέμμα τα νεκρά μαλλιά ,

Ο βασιλιάς νεαρός ακόμα εκεί στο πλάι της .

Ηρθε η κερα-΄ΥΛΗ

Φωτοστεφανωμένη το ιερό

Και των λαμπάδων την τιμή .

<< Τιμή ; Την τιμή σας την έχω γραμμένη !

Πάρε δυο εκατομμύρια και βουλώστε το !>>

΄Ηρθε ο μεσίρε Αλφόνσο

Κι έφυγε με καράβι για Φερράρα

Και πέρασε δίχως να βγάλει άχνα .

΄Οπου το λαξέψαμε στο μέταλλο

Δουλεύοντας ναό φαναίου Καίσαρα :

Στον πρίγκιπα Τσέζαρε Βοργία

δούκα Βαλεντινίου και Αιμιλίας

…κι έφερα εδώ χαράκτες γραμμάτων

και τυπογράφους όχι αγοραίους , ούτε της σειράς

( in Fano Caesaris )

άξιους συνθέτες , φημισμένους

και ειδικό στοιχειοχύτη ελληνικών κι εβραικών ,

ονόματι μεσίρε Φρανσέσκο ντα Μπολόνια ,

όχι μονάχα για συνήθεις χαρακτήρες παρά επινόησε

νέο τύπο στοιχείων , τα λεγόμενα κυρτα ή καγκελαρίας

και δεν ήταν ο ΄Αλντους μήτε άλλος κανείς παρά

αυτός ο Φρανσέσκο που τα χάραξε όλα του ΄Αλντους , στοιχεία

εγνωσμένης χάρης και γοητείας

Hieronymous Soncinus 7η Ιουλίου 1503 .

όσο για την πηγή μας

είναι κείμενο του μεσίρε Λωρέντιους

κι ένας κώδιξ , άλλοτε των αφεντάδων Μαλατέστα …

Και τον Αύγουστο της χρονιάς εκείνης πέθανε ο πάπας

Αλέξανδρος  Βοργίας ,

II Papa mori .

Explicit canto

XXX

Μετάφραση : Γιώργος Βάρσος

Η φώτο από : famous poets and poems

Wislawa Szymborska :Το δωμάτιο του αυτόχειρα

WISLAWA SZYMBORSKA : ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ

 

΄Ισως νομίζετε πως το δωμάτιο του αυτόχειρα να ήταν άδειο

κι όμως υπήρχαν εκεί τρία καθίσματα με σκληρό ερεισίνωτο .

Μια λυχνεία , πάνω στο γραφείο , ο χαρτοφύλακας , οι εφημερίδες ,

Ο γαλήνιος Βούδας και ο θλιμμένος Ιησούς .

Επτά ελέφαντες φυλαχτό , και μες στο συρτάρι η ατζέντα .

΄Ισως νομίζετε πως τώρα πια να έλειπαν οι διευθύνσεις μας ;

Νομίζετε να έλειπαν βιβλία , πίνακες , δίσκοι ;

Κι εκεί ήταν μια μικρή παρηγορητική σάλπιγγα μέσα σε μαύρα χέρια .

Το σαξίφραγκον με το αγαπητό λουλουδάκι .

Η χαρά ακτινοβολεί απ’ αυτά .

Πάνω στο Οδύσσειο ράφι μες στον επανορθωτή ύπνο

ύστερα απ’ τους κόπους του πέμπτου άσματος .

Οι ηθικολόγοι

τα γραμμένα με επιχρυσωμένες συλλαβές επίθετα

πάνω σε ωραίες ράχες επιδιορθωμένες .

Οι πολιτικοί ακολουθούσαν από κοντά στητοί .

Και όμως φαίνεται να είχε το δωμάτιο κάποια έξοδο,

τουλάχιστον από την πόρτα

και κάποια προοπτική , τουλάχιστον απ’ το παράθυρο .

Τα γυαλιά για να κοιτάζει μακριά , παρέμεναν στο πρεβάζι .

Μια μύγα βούιζε , δηλαδή είτανε ζωντανή .

Νομίζετε τουλάχιστον να διαβωτίζει κάτι η επιστολή ;

Και αν σας πω ότι δεν υπήρχε επιστολή ;

κι εμείς οι φίλοι , αναβρεθήκαμε όλοι εκεί

μέσα στο άδειο φάκελο απέναντι στο ποτήρι .

Μετάφραση : ΑΛΚΗ ΤΣΕΛΕΝΤΗ

Από την ποιητική συλλογή

<<Wielka Liczba>> Varsavia , 1976

πηγή : Δώδεκα Πολωνίδες Ποιήτριες

Εκδόσεις ” Δωδώνη ”

Η φώτο από : A LONGHOUSE BIRDHOUSE

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ : Τελευταίο σονέτο για την Τζένη

Απόμεινε ακόμη ένα πράγμα να σου πω

Για να σ’ αποχαιρετήσω μικρό μου παιδί

Τώρα που το τραγούδι μου τελειώνει

Είναι τα τελευταία κύματα των ασημένιων παλμών

Και της φουσκοθαλασσιάς όπου χαρίζει τη

Μουσική της , η ανάσα της Τζένης μου .

Σαν χελιδόνι πάνω από γκρεμό

Πέφτει το σούρουπο στους καταρράκτες

Και στ’ απέραντα δάση ,

Οι ευκίνητες στιγμές της ζωής συνεχίζουν

Βιαστικά να κυλούν ώσπου πάλι να βρούνε

Σε σένα τα όρια της απόλυτης τελειότητας .

Θαρραλέα ντυμένες με χιτώνες φωτιάς

Που κυματίζουνε , περήφανες καρδιές εξυφωμένες

Και μεταμορφωμένες απ’ το διάφανο φως ,

Ελεύθερες τώρα δεσπόζουν για πάντα ,

Κι έτσι εγώ σταθερά θα μπορώ να πατήσω

Μέσα στο απέραντο διάστημα ,

Νικώντας κάθε πόνο στη λάμψη του προσώπου σου

Τη στιγμή που τα όνειρα πάλι προβάλλουν

Σαν αστραπές γύρω απ’ το Δέντρο της Ζωής .

Μετάφραση : Ευγένιος Αρανίτσης

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ : O Παπάς

ΕΓΩ ΚΙ εσείς κι εγώ

τραβάμε για το  Βόλο ,

το αλογό μας ψόφησε ,

τ’ αφήσαμε στο δρόμο .

΄Ηταν μαζί ο Σταύρακας και ο Στρατής ο Λιόγκας ,

είχαμε το θεό βοηθό

και στο φλασκί μας το νερό .

Θυμάμαι τότε τον παπά ,  κατούραγε στη στράτα

κι ήτανε όλα γύρω μας όμορφα και καπάτσα .

Ωρέ παπά , του είπαμε , δεν ντρέπεσαι με ράσα ?

Το αλογό σας χλόμιασε , δεν το ‘σωσαν μωρέ τα ράσα .

Θέμε όλοι ,θέμε όλοι του παπά μας το περβόλι ,

κατουράμε τη βδομάδα δυο φορές την πρασινάδα ,

να μαράνει το περβόλι  και να μπούμε μέσα όλοι ,

να κρεμάσουμε λαμπάδα στου παπά μας τη φοράδα .

Μαστορεύανε και γελούσανε ,τραγουδάγανε , κοροιδεύανε

τότες που τους χορεύανε στο ταψί ,

τώρα σώπασαν ,  δε γελάνε πια , δεν τους νοιάζει πια , τα ‘ χουν όλα

αυτά ,

τάξη ,ησυχία και λεφτά .

ΜΑΟ ΤΣΕ ΤΟΥΝΓΚ : Η μεγάλη πορεία

Η μεγάλη στρατιά δε φοβάται

μέρες να οδηπορεί και μέρες .

Ποτάμια και βουνά είναι

ανύπαρκτα γι’ αυτήν .

Διάστροφα κύματα πελάγους οι Πέντε Αλυσίδες ,

το Βουμόνγκ ψηλό , πελώριο τόσο ,

με δύσβατους αυχένες .

Τα νερά του Χρυσού ΄Αμμου

χτυπούν πάνω σε βράχια που αγγίζουν

τον ουρανό . – Τι ζέστη !

Οι σιδερένιες αλυσίδες

της γέφυρας Νταντού , πάνω από το ποτάμι

τεντωμένες . – Τι κρύο !

Μα προτιμώ το χιόνι

που απλώνεται απέραντο , επάνω

στο Μινκιάν – κι όλη η στρατιά το περνά

χαμογελώντας .

( Μετάφραση : AΡΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ )

ANNE SEXTON

Τραγούδι για το γόνατο

Το να δέχεσαι φιλιά πίσω

απ’ το γόνατο είναι ένας σκώρος

στη σήτα και

ναι , αγάπη μου , μια τελεία

στο βυθόμετρο είναι

χαριτωμένη με το βήχα της

και δυο φορές θα παραιτηθώ

απ’ την τιμή μου κι άστρα θα χώσω

σαν καρφιά μέσα στη νύχτα

ναι , ω ναι ,ναι ναι δυο

μικρά σαλιγκάρια πίσω

απ’ το γόνατο να χτίζουν πελώριες

φωτιές π’ ανάβουν κάτι σαν ματο-

τσίνορα που τσινούν δυο

αναπτήρες μάλλον

που πετυχαίνουν , ναι ναι ναι , κάτι μικρό

κι εμένα πλάστη .

Μετάφραση : Ευτυχία Παναγιώτου